Bloog Wirtualna Polska
Jest 1 129 897 bloogów | losowy blog | inne blogi | zaloguj się | załóż bloga
Kanał ATOM Kanał RSS
Kategorrrria !!!

Zdjęcia w galeriach.


Koń Ardeński

sobota, 05 lutego 2011 18:00

Ardeny - konie pochodzące z górzystej prowincji Ardenne, na pograniczu Belgii i Francji. Pochodzą od ciężkich koni, które były przypuszczalnie jednymi z pierwszych koni zimnokrwistych. Uważa się, że na Ardena wpływ miały rasy sprowadzone na północ przezlegiony rzymskieNa przestrzeni dziejów użytkowano tę rasę jako siłę pociągową oraz w stadzie rozpłodowym, stąd jej wpływ na wiele ras. Wywodzi się od niej szereg gałęzi, chociaż podtypy znacznie się różnią, np.: arden belgijski lub szwedzki, koń sokólski, sztumski i łowicki. Obecnie konie tej rasy także używane są jako siła pociągowa.Głowa stosunkowo niewielka o prostym profilu, gruba szyja z obfitą, gęstą grzywą, kończyny krótkie, mocne, ozdobione szczotkami pęcinowymi, głęboka klatka piersiowa. Ich cechą chrakterystyczną jest niebywała wytrzymałość, doskonałe wykorzystanie paszy oraz pracowitość i dobry charakter. Umaszczenie: najczęściej gniade, kasztanowate, dereszowate lub siwe. Wysokość w kłębie: 155 - 162 cm, masa ciała: 800 - 1000 kg i więcej.

Kocham takie konie ;-)

 

 


Podziel się
oceń
1
2

komentarze (0) | dodaj komentarz

Kuc Szetlandzki

sobota, 05 lutego 2011 17:57

Kuc szetlandzki pochodzi z Wysp Szetlandzkich, oddalonych o 185 kilometrów od północno-wschodnich wybrzeży Szkocji. Wysokość w kłębie wynosi od ok. 80 cm do 107 cm. Mają zazwyczaj prosty profil głowy, bujną grzywę i ogon, czasami zdarzają się szczotki pęcinowe. Charakterystyczny dla kuców szetlandzkich jest ich obwisły brzuch.Występuje prawie każde umaszczenie, rzadko tarantowate, ale szetlandy tarantowate nie mogą być wpisane do księgi stadnej. Amerykańskie kuce są większe o 10 cm od małych szetlandów (amerykańskie kuce szetlandzkie mierzą około 115 cm w kłębie) . Znana jest też odmiana mini szetlandów, które mierzą tylko ok. 86 cm w kłebie.



Podziel się
oceń
0
0

komentarze (1) | dodaj komentarz

Koniki Polskie

sobota, 05 lutego 2011 17:56

Dzikimi przodkami koników polskich są tarpany podobne do odkrytych w Azji przez rosyjskiego badacza Mikołaja Przewalskiego w 1876 roku koni Przewalskiego. Zamieszkiwały one do końca XVII wieku lesiste obszary wschodniej Polski, Litwy i Prus. W okolicach Puszczy Białowieskiej przetrwały do 1780 roku, kiedy to zostały odłowione i umieszczone w zwierzyńcu hrabiów Zamoyskich koło Biłgoraja. W 1808 roku z powodu panującej biedy zostały one rozdane okolicznym chłopom. W 1914 roku Jan Grabowski i Stanisław Schuch opisali małe chłopskie myszate koniki z okolic Biłgoraja. Profesor T. Vetulani wprowadził nazwę "konik polski". Dzięki jego staraniom zaczęto odtwarzać konika o typowych dla tarpana cechach w warunkach rezerwatowych.

Opis wyglądu:

  • wysokość w kłębie koni dorosłych (klacze i ogiery): minimum – 130 cm, maksimum -140 cm
  • obwód klatki piersiowej: wartości minimalne koni dorosłych (klacze i ogiery) – 165 cm
  • obwód nadpęcia, wartości minimalne koni dorosłych: klacze – 16,5 cm, ogiery – 17,5 cm
  • masa ciała 300 - 400 kg

Mały wzrost, silna i krępa budowa; prymitywna, ciężka głowa; szyja krótka i nisko osadzona, prosta; mało wyraźny kłąb, głęboka klatka piersiowa, zad ścięty, obfita czarna grzywa i ogon z nielicznymi jasnymi włosami, umaszczenie myszate, czarna pręga grzbietowa, pręgi na kończynach, rzadko występuje pręga łopatkowa. Klacze są mniejsze od ogierów.

Główne ośrodki hodowlane:

-w warunkach rezerwatowych: Popielno, Roztoczański Park Narodowy, Stacja Doświadczalna w Stobnicy Akademii Rolniczej w Poznaniu,

-w warunkach stajennych: Popielno, Roztoczański Park Narodowy, Sieraków

-ostatnio rozpoczęto program odtworzenia dzikiej populacji konika polskiego w Bieszczadach

Konik polski z hodowli prywatnej.

Koniki polskie z Biskupina.

 


Podziel się
oceń
1
0

komentarze (0) | dodaj komentarz

Kiełznanie i rozkiełznanie

sobota, 05 lutego 2011 17:54
Rozpoczynając kiełznanie zarzucasz wodze na szyję konia. Bierzesz uzdę w
lewą rękę, a prawą delikatnie ujmujesz konia za kość nosową. Jeśli
koń stoi spokojnie , lewą ręką wkładasz koniowi wędzidło do pyska, prawą
ręka zręcznie chwytasz uzdę za rzemień potyliczny, zakładasz koniowi na
głowę, ostrożnie przesuwając za uszy i na koniec wyciągasz grzywkę nad
naczółek. Zapinasz pasek podgardla, pozostawiając tyle miejsca, aby
zmieściła się pięść oraz dopasowujesz nachrapnik. Gdy koń nie chce
wziąć wędzidła i zaciska zęby wystarczy nacisnąć palcem bezzębną krawędź
szczęki - wtedy na pewno otworzy pysk.

ROZKIEŁZNANIE

Zanim zdejmiesz uzdę pozostawiasz wodze
przerzucone przez szyję, odpinasz nachrapnik oraz podgardle i chwytając
za nagłówek ściągasz ogłowie, a na jego miejsce zakładasz kantar z
uwiązem. Teraz możesz już zdjąć wodze z szyi i uwiązać konia do
rozczyszczania po jeździe.

1. Podgardle
2. Pasek policzkowy
3. Nagłówek
4. Naczółek
5. Nachrapnik
6. Kółka wędzidłowe
7. Wodze

 


Podziel się
oceń
2
0

komentarze (0) | dodaj komentarz

Siodłanie

sobota, 05 lutego 2011 17:53

Aby wsiąść na konia trzeba go najpierw osiodłać. W celu osiodłania zwierzaka należy : 
a) stanąć po jego lewej stronie i zarzucić mu czaprak na szyję
b) ostrożnie nałożyć siodło i zsunąć razem z czaprakiem
c) ostrożnie przełożyć popręg pod brzuchem konia tak, aby nie dotknął jego nóg
d) zapiąć lewy i prawy pasek popręgu (środkowy zostawić luzem) mocno dociągając
UWAGA: po przyprowadzeniu konia na padok lub ujeżdżalnię należy jeszcze raz dociągnąć popręg, a po pierwszym zakłusowaniu sprawdzić czy jest dobrze dopięty ( konie lubią " nadymać się" przy zapinaniu popręgu, a kiedy jeździec wsiada spuszczają powietrze powodując obsunięcie się siodła i upadek jeźdźca. Złośliwe bestie :))
ROZSIODŁANIE
Po jeździe trzeba konia rozsiodłać. Aby to zrobić należy:
a) stanąć po lewej stronie konia i podciągnąć strzemiona
b) rozpiąć popręg
c) ostrożnie zdjąć siodło razem z czaprakiem
UWAGA: przy siodłaniu należy zakładać najpierw ogłowie a później siodło, natomiast przy rozsiodłaniu najpierw ściąga się siodło a później ogłowie. To bardzo ważne i o wiele ułatwia sytuację. Zawsze stoimy z lewej strony konia.
( z http://koniki66.bloog.pl/kat,482668,index.html)


Podziel się
oceń
1
0

komentarze (0) | dodaj komentarz

Wsiadanie i zsiadanie

sobota, 05 lutego 2011 17:52

Tak można wsiąść na konia pierwszym sposobem :
Aby wsiąść na konia należy stanąć przodem do jego zadu, włożyć lewą nogę w lewe strzemię, odbić się mocno od ziemi i przełożyć prawą nogę nad zadem konia obracając się jednocześnie tak, aby ustawić się w siodle przodem do jego głowy;) Włożyć prawą nogę w prawe strzemię i powoli opuścić się w siodło.



gdy jesteś za nisk i/a to możesz podstawić krzesło lub coś w tym stylu.

 

Zsiadanie :

Po jeździe trzeba z konia zsiąść (początkujący mogą poprosić żeby ktoś przytrzymał konia). Aby to zrobić należy wyrzucić nogi ze strzemion, prezłożyć prawą nad grzbietem konia nie dotykając zadu i ostrożnie na ugiętych nogach zeskoczyć na ziemię. Można też zsiadać "po strzemieniu" ( nie polecam), nie wyrzucając lewej nogi ze strzemienia.



Podziel się
oceń
2
0

komentarze (0) | dodaj komentarz

Końska mowa

sobota, 05 lutego 2011 17:35

Gra uszu

 Z uszu można błyskawicznie i bezbłędnie odczytać nastrój konia.

 Uszy skierowane do przodu sygnalizują ciekawość bez obawy.

 Położenie środkowe uszu z tendencją do przodu wskazuje stan normalny.

 Uszy położone w do tyłu są wyraźnym ostrzeżeniem dla dwu- lub czworonożnego przeciwnika.

 Żywa gra uszu sygnalizuje na co w danym momencie zwrócona jest uwaga konia.

 Uszy sztywne wyrażają uczucia niemiłe oraz strach.

 Ciekawostką biologiczną są uszy obwisłe, luźno kołyszące się z góry na dół.

Kiedy spotykają się dwa konie, to wystarczy gra ich ciał, aby zademonstrować swoją pozycję w hierarchii stada. 
Konie wykazują przychylne usposobienie do siebie przez cierpliwość oraz wzajemne dotykanie. Także chętnie razem, głowa przy głowie, skubią trawę. 
Ulubionym zajęciem zaprzyjaźnionych koni jest drapanie się zębami, rozczesywanie grzywy, czy podskubywanie zadu albo kłębu (patrz rysunek obok). 
Tylko wśród dobrze zaprzyjaźnionych koni można zauważyć jak jeden wykorzystuje poruszający się ogon drugiego do odganiania much.
Gdy konie są poruszone wydają wtedy odgłosy zadowolonego parskania i cichutkiego powitalnego rżenia. Jednak rytuał powitalny dwóch koni obcych wyraża się głośnym kwikiem.

W skrócie

  • Konie są zwierzętami cichymi. Głośno porozumiewają się tylko w momencie wzburzenia.

  • Rżenie jest intensywnym apelem dla swoich pobratymców. Ogier rży do klaczy, klacz na swoje źrebię, koń żegna rżeniem towarzysza ze stajni.

  • Rżenie odbywa się za pomocą nozdrzy.

  • Niektóre konie do powitania używają swego rodzaju bezgłośnego rżenia; inne cichego parskania. Tak reagują też na inne znajome konie, zaufanych ludzi lub wózek z owsem.

  • Poruszenie sygnalizowane jest mocnym parskaniem, które przy niedwuznacznym oburzeniu wzrasta do głośnego rżenia.

  • Ostry kwik jest dobitnym ostrzeżeniem dla natręta.

  • Rzadki, lecz imponujący, podobny do głosu drapieżnika jest ryk walczących ogierów.

  • Ciche rżenie i zadowolone parskanie sygnalizują odprężenie i stan zadowolenia.

  • Ból wyrażany bywa zwykle rzadko - konie cierpią milcząc...

 

Zamiatanie ogonem i grzebanie nogami -koń jest zdenerwowany albo po prostu gryzą go owady

 Parskanie - koń boi się, płoszy

 Ogon wciśnięty miedzy pośladki - zwierzakowi jest zimno lub za chwilę kopnie (!)

 Ogon uniesiony - koń jest podniecony

 "Położone" uszy - koń jest zły, może ugryźć

 Przyspieszone tętno, oddech, chrapanie i pokazywanie białek oczu - objawy lęku

(z strony http://koniara-kasia.blog.onet.pl/konska-mowa,2,ID317761392,n)

 


Podziel się
oceń
1
0

komentarze (0) | dodaj komentarz

Początek

sobota, 15 stycznia 2011 17:49


Koń od starożytności był zwierzęciem domowym Konie będące zwierzętami stadnymi są skłonne by pójść za ich liderem stada. Instynktownie robią to dla możliwości zapewnienia sobie jedzenia i poczucia bezpieczeństwa. Ta zdolność koni pozwala człowiekowi jako jeźdźcowi zadziałać jak lider stada. Konie uczą się nowych instrukcji i są im posłuszne. Stąd bierze się możliwość szkolenia z wykorzystaniem właściwych pozytywnych i negatywnych bodźców, by sprawić by koń był uległy i łatwy do prowadzenia


Podziel się
oceń
1
0

komentarze (0) | dodaj komentarz

Morzysko (kolka)

niedziela, 09 stycznia 2011 17:22

Każdy właściciel konia świetnie zdaje sobie sprawę, co to oznacza. Na samo hasło "kolka" cierpnie skóra. Kolka może co prawda zniknąć równie szybko, jak się pojawiła, czasami jednak prowadzi konia prostu ku śmieci. Kolka, zwana też morzyskiem, nie jest jedną, konkretną jednostką chorobową, ale pojęciem oznaczającym każdy stan bólowy w obrębie jamy brzusznej konia. Przyczyn bólu może być mnóstwo, podobnie - sposobów leczenia. Do cierpiącego konia z kolką zawsze warto wezwać weterynarza.

Przyczyn powstania kolki jest mnóstwo. Do najczęstszych zalicza się: podawanie zwierzęciu zepsutej paszy, przekarmienie, wychłodzenie organizmu, infekcje, zarobaczenie, wrzody żołądka, zapalenie żołądka i jelit cienkich, ostre zapalenie wątroby, obstrukcje. Układ pokarmowy konia ma bardzo skomplikowaną budowę, która sama w sobie predysponuje konie do kolek. Koń nie ma możliwości wymiotować (z powodu specyficznej budowy wpustu żołądka), jego przełyk ma nawet 1,5 metra, a jelita są tak długie i ruchome, że w przypadku gromadzenia się w nich gazów może dochodzić do ogromnej bolesności w obrębie jamy brzusznej. Na kolkę wpływ mogą mieć też tak zaskakujące czynniki, jak choćby pogoda, a zwłaszcza zmienne ciśnienie atmosferyczne.

Ból spowodowany jest zazwyczaj niedrożnością jelita. Zamknięcie światła jelita może przydarzyć się na każdym jego odcinku, a gazy, płyny lub masa pokarmowa gromadzące się przed zaczopowanym miejscem rozdymają jelita powodując ból. Gdy pojawia się kolka, koń zaczyna zachowywać się niespokojnie - grzebie przednią noga, bije ogonem, próbuje się położyć na boku lub mostku, może tez obficie się pocić. Przy silnym bólu oczy konia nieruchomieją, podwyższa się tętno, zwierzę zgrzyta zębami i rozpaczliwie tarza się po podłożu. Zszokowany ostrym bólem koń może przyjmować nienaturalne pozycje - siadać jak pies, przewracać się na plecy, opierać się na nadgarstkach, itp. Jeżeli na całym ciele konia występuje pot, a jego uszy są zimne to znak, ze jego życie może być zagrożone.

Niezwykle trudno jest "gołym okiem" określić stan konia i zdiagnozować przyczynę bólu, dlatego w przypadku zauważenia niepokojących objawów świadczących o cierpieniu zwierzaka należy niezwłocznie wezwać lekarza. Aż do jego przybycia koń powinien być oprowadzany lub lonżowany. Nie powinno się podawać mu pożywienia, można jedynie (i tylko pod kontrolą) podać mu trochę wody. Zwierzę należy okryć derką, jego boki można rozcierać wiechciem słomy skropionym terpentyną lub spirytusem. Tylko lekarz może postawić diagnozę na podstawie badania klinicznego - sprawdzeniu tętna, liczby oddechów i temperatury, osłuchaniu serca, płuc oraz ścian jamy brzusznej, ocenieniu odwodniania zwierzęcia, a także badaniu rektalnym (poprzez włożenie ręki do odbytnicy konia i omacaniu dostępnych struktur brzusznych).

Ciężko mieć absolutną pewność, że koniowi nie grozi kolka, ale można starać się, by zagrożenie jej wystąpienia było jak najmniejsze. Aby tak się stało, koń powinien mieć możliwość swobodnego poruszania się (częste spacery, a najlepiej - padok do dyspozycji), nie powinien być przekarmiany, a pasza powinna być dobrana indywidualnie do jego rasy, wielkości i wymagań. Absolutnie niedozwolone jest serwowanie koniowi paszy nadpsutej, sfermentowanej, zgniłego siana lub słomy, gdyż grozi to zgromadzeniem dużej ilości gazów, które mogą przyczynić się do powstania kolki. Koń powinien być też regularnie odrobaczany. Warto nadmienić, że u koni żyjących dziko kolki praktycznie nie występują.

 


Podziel się
oceń
2
0

komentarze (0) | dodaj komentarz

Chody konia

niedziela, 09 stycznia 2011 17:08

Wśród naturalnych chodów konia rozróżnia się (w kolejności według prędkości):


  • stęp – chód czterotaktowy; koń stawia nogi w kolejności: lewa tylna, lewa przednia, prawa tylna, prawa przednia. Rodzaje stępa: swobodny, pośredni, wyciągniety.
  • kłus – chód dwutaktowy, koń stawia dwie nogi po przekątnej (prawa przednia i lewa tylna, lewa przednia i prawa tylna). Rodzaje kłusa: roboczy, pośredni, zebrany, wyciągniety. Z punktu widzenia jeźdźca w rekreacji – kłus anglezowany, ćwiczebny (pełny siad) lub w półsiadzie. Kłusaki mają również kłus szybki, który u innych koni nazywamy już galopem.

W jeździe rekreacyjnej oraz sportowej jeździec anglezując, powinien podnosić się z siodła w momencie, gdy koń stawia przednią, zewnętrzną nogę. W konkursach ujeżdżeniowych na czworobokuod klasy P stosuje się tylko kłus ćwiczebny.

  • galop – trzytaktowy chód konia (źle ułożone konie czasem galopują czterotaktem), koń stawia najpierw nogę tylną, potem dwie nogi po przekątnej, a następnie przednią prowadzącą – w zależności więc od tego, która noga stawiana jest jako ostatnia, rozróżnia się galop na lewą i prawą nogę. Rodzaje galopu: roboczy, pośredni, zebrany i wyciągniety. Można galopować w półsiadzie lub w pełnym siadzie.

Koń powinien galopować na tę samą nogę, w którym kierunku idzie (w lewo – na lewą, w prawo – na prawą). Jeśli tak nie jest, a jest to zamierzone mówi się, że jeździec prowadzi konia kontrgalopem. Jazda kontrgalopem jest trudnym technicznie elementem, bowiem utrudnia koniowi zachowanie równowagi. Jeśli kontrgalop nie był zamierzony to nazywamy go galopem fałszywym.


  • Cwał – jest najszybszym rodzajem galopu, często uważany za odrębny chód, gdyż w przeciwieństwie do innych rodzajów galopu jest czterotaktowy. Koń stawia nogi w kolejności: lewa tylna, prawa tylna, lewa przednia, prawa przednia, lub odwrotnie, po czym następuje faza lotu (na animacji).

Oprócz tych podstawowych chodów konia wyróżnia się jeszcze dwutaktowy inochód (koń stawia nogi w kolejności: prawa przednia z prawą tylną, a następnie lewa przednia z lewą tylną) oraz tölt. Istnieje również wiele chodów sztucznych, czyli wyuczonych przez człowieka np. piaff, pasaż czy stęp hiszpański.

Chody mogą być wrodzone (stęp, galop, kłus, cwał) lub nabyte (piaff, pasaż). Każdy z wymienionych powyżej chodów ma dwa rodzaje (tempa): szybki i wolny i można w nim wprowadzać modyfikacje, takie jak skracanie czy wydłużanie kroku.

 


Podziel się
oceń
1
0
Tagi: cody, konia

komentarze (0) | dodaj komentarz

Uzębienie Konia

niedziela, 09 stycznia 2011 17:03

Końskie zęby stale rosną, mniej więcej 4 mm rocznie. Są one systematycznie ścierane ok. 2 mm na rok, wskutek rozcierania pobieranego pokarmu. Szczęka jest szersza niż żuchwa, dlatego zęby trzonowe i przedtrzonowe ścierają się nierównolegle, pod kątem. Miękki pokarm powoduje, że zęby trzonowe i przedtrzonowe nie ścierają się równomiernie na całej powierzchni, co powoduje że na zewnętrznej stronie zębów górnych i wewnętrznej stronie zębów dolnych tworzy się ostra jak nóż krawędź. Należy przynajmniej raz do roku skontaktować się z weterynarzem, który sprawdzi stan uzębienia zwierzęcia i w razie potrzeby odpowiednio je starnikuje. Problemy związane z uzębieniem przekładają się bardzo często na kłopoty w pracy z końmi – trudności przy kiełznaniu, niespokojna głowa, nieakceptowanie wędzidła, problemami z pobieraniem pokarmu oraz przeżuwaniem.



Podziel się
oceń
1
0
Tagi: zęby

komentarze (0) | dodaj komentarz

Koń

niedziela, 09 stycznia 2011 17:00

Głowa, na której wyróżnia się:

  • Część górna (mózgowa):
    • potylicę – za uszami w miejscu, gdzie szyja łączy się z głową
    • ciemię – przed i między uszami
    • grzywka (czupryna) – pęk włosów pokrywający ciemię
    • czoło – znajduje się między oczami
    • oczodoły i oczy
    • skronie – między małżowiną uszną i okiem
    • małżowiny uszne z okolicami przyusznymi
  • Część pyskowa (trzewioczaszka):
    • nos z grzbietem nosa
    • nozdrza
    • chrapy
    • otwory nosowe
    • warga górna
    • warga dolna z bródką
    • szpara pyskowa z kątami pyskowymi
    • lica
    • policzki i okolice łzowe
    • ganasze
    • sanki – czyli dolne i tylne brzegi żuchwy
    • rów międzyszczękowy

Szyja, na której wyróżnia się:

  • boki szyi (lewy i prawy)
  • kark
  • grzywę – czyli włosień wystający z karku
  • wrąb (przegub karkowy)
  • podgardle – to dolny brzeg szyi
  • przegub gardłowy
  • rowki naczyniowe – znajdują się z obu stron szyi w okolicy podgardla

Tułów (kłoda) składa się z:

  • Przód tułowia:
    • kłąb
    • łopatka
    • występ barkowy
    • staw barkowy
    • łokieć
    • pacha
  • Środek tułowia (łącznik):
    • grzbiet
    • lędźwie (nerka)
    • ożebrowanie klatki piersiowej
    • mostek
    • brzuch
    • podbrzusze
    • słabizny
    • doły głodowe
  • Zad:
    • krzyż
    • zewnętrzne guzy biodrowe
    • udo
    • kolano z fałdem kolanowym
    • kulsze
    • pośladki
    • krocze, odbyt i srom (u klaczy)
    • nasada ogona
    • rzep ogona
    • kiść ogona

Nogi (część wolna kończyny)

  • podramię (przedramię)
  • nadgarstek (napiąstek)
  • nadpęcie
  • okolica stawu pęcinowego z ostrogą i szczotką pęcinową
  • pęcina
  • korona
  • kopyto
  • kasztany – występują na wewnętrznej stronie przedramienia i stawu skokowego

 


Podziel się
oceń
1
1

komentarze (0) | dodaj komentarz

Chody konia - stęp, kłus, galop, cwał

niedziela, 09 stycznia 2011 16:52

Chody konia-kłusChody konia-galopChody konia-cwał


Podziel się
oceń
2
0

komentarze (0) | dodaj komentarz

Chody konia - galop w wykonaniu siwego ogiera rasy andaluzyjskiej

niedziela, 09 stycznia 2011 16:50


Podziel się
oceń
0
0
Tagi: galop

komentarze (0) | dodaj komentarz

Chody konia - Kłus wyciągnięty w wykonaniu siwego ogiera rasy andaluzyjskiej

niedziela, 09 stycznia 2011 16:48

Plik:Trot animated.gif


Podziel się
oceń
1
2

komentarze (0) | dodaj komentarz

Budowa konia

niedziela, 09 stycznia 2011 16:20


Podziel się
oceń
0
0

komentarze (0) | dodaj komentarz

Głowa i jej umaszczenie

niedziela, 09 stycznia 2011 16:18


Podziel się
oceń
1
0

komentarze (0) | dodaj komentarz

Maści koni

niedziela, 09 stycznia 2011 16:09

v


Podziel się
oceń
2
0

komentarze (0) | dodaj komentarz

Umaszczenia koni

niedziela, 09 stycznia 2011 16:02

Konie charakteryzują się wielką różnorodnością umaszczeń, które w większości przypadków nie jest cechą rasową. Wyjątkami od tej reguły są rasy: haflinger (umaszczenie kasztanowate z konopiastą grzywą i ogonem), appaloosa (umaszczenie tarantowate), konik polski(umaszczenie myszate), palomino (umaszczenie izabelowate), fiording (umaszczenie bułane) oraz koń fryzyjski (umaszczenie kare, jedyną możliwą odmianą jest mała gwiazdka na czole), albino (umaszczenie białe).

Appaloosa należą do koni o maści leopard. Są to wszystkie ubarwienia koni, na których widać kropki. Jednym z rzadszych rodzajów leopard jest snowflake, jasne kropki na ciemnej powierzchni.

Ciekawe kolory sierści charakteryzują także Quarter horse, m.in. buckskin: sierść beżowa, grzywa ciemna, paint indiana: nieregularne plamy różnych kolorów. Istnieje też silver dapple: czekoladowo-szara sierść z srebrną grzywą i ogonem.

 


Podziel się
oceń
1
0

komentarze (0) | dodaj komentarz

Rasy koni

niedziela, 09 stycznia 2011 15:55

Wyhodowano wiele ras koni. Najpopularniejsze to:

  • czystej krwi arabskiej – jej krzyżówki dały początek wielu innym rasom
  • pełnej krwi angielskiej – konie wyścigowe

Polskie rasy koni:

  • rasa wielkopolska (wlkp)
  • rasa huculska (hc)
  • rasa śląska (śl)
  • rasa małopolska (młp)
  • Konik polski (kn) oraz jego odmiana konik biłgorajski (knb)
  • Kuc feliński (kf)
  • Polski koń zimnokrwisty (z)

Nazwy koni w zależności od wieku:

  • sysak – młody koń do około 6 miesiąca życia, odżywia się głównie mlekiem matki.
  • odsadek – młody koń odłączony od klaczy matki
  • źrebię – młody koń poniżej 1 roku.
  • klaczka – samica konia w wieku 1-3 lat.
  • ogierek – samiec konia w wieku 1-3 lat.
  • klacz, kobyła – samica konia powyżej trzeciego roku życia.
  • ogier – samiec konia powyżej trzeciego roku życia, zazwyczaj hodowany dla rozrodu.

Inne nazwy:

  • wałach – wykastrowany samiec.
  • wnęter – samiec konia z wadą rozwojową, polegającą na niewłaściwym umieszczeniu jąder (poza moszną – zob. wnętrostwo).

 


Podziel się
oceń
2
0

komentarze (1) | dodaj komentarz

Zdjęcia w galeriach.


piątek, 28 listopada 2014

Licznik odwiedzin:  9 501  

Taki DziOnek

« listopad »
pn wt śr cz pt sb nd
     0102
03040506070809
10111213141516
17181920212223
24252627282930

ZdIontka

X

O konisiach !!!

Hej ! Mam na imię Weronika jestem z rocznika 98 i to mój blog! Tu możesz się wiele dowiedzieć o koniach . Ja sama je kocham . I pewnie dla tego ten blog należy do nich

Wizytówka


werewk

Głosuj na bloog

Średnia ocen: 4.53
Oddano głosów: 30

Wróć do głosowania

SzukaMy

Wpisz szukaną frazę i kliknij Szukaj:

Subskrypcja

Wpisz swój adres e-mail aby otrzymywać info o nowym wpisie:

Statystyki

Odwiedziny: 9501

Kocham

Więcej w serwisach WP

Bloog.pl

Bloog.pl